Jeerapat's profile--++Is this the Right Pl...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
--++Is this the Right Place & the Right Time?++--[[*.*]] ว่ากันว่า ชีวิตมันสั้นนัก [[*_*]] |
|||||||||||
|
December 27 ตาสว่างการตื่นขึ้นมาทำอะไรตอนเช้าตรู่ มันทำให้รู้สึกดีจริงๆ
แต่อย่างเรา พูดว่า"ตื่น" คงไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่
จริงๆแล้วควรพูดว่า "ถ่างตารอมาทำอะไรตอนเช้า"
 น่าจะถูกต้องกว่า
หากเราตื่นตอนเช้ามาวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ
เราก็จะเจอกับบรรดา..
 อากง อาม่า คุณตา คุณยาย  ..ที่รักสุขภาพมาวิ่งบ้าง เดินบ้าง หรือแม้แต่รำไท้เก็ก รำพัด กระบี่กระบอง อะไรก็แล้วแต่
อืม....คนแก่มักจะตื่นเช้า
November 13 ร้องเพลง หรือ ระรานวันก่อน เกิดอาการคันยิกๆ อยากไปนั่งสะพานสระแก้วจัด (ความจริงมันไม่มีไรทำ เบื่อๆ)
ก็เรยรวบรวมสมัครพรรคพวก ได้ทั้งหมด 4 คน แหมทำเป็นบอกว่ารวบรวม
จริงๆ ก็ Gangเดิมนั่นแหละ Gang "เหมือนเมาแต่ไม่เมา" นั่นเอง
พฤติกรรมของสมาชิกก็ไม่มีอะไรให้บรรยาย เพราะมันตรงตามชื่ออยู่แล้ว
พอไปถึงสะพาน โอ้...พระเจ้าตองอู มันสวยงามมาก
เค้าประดับไฟรอบสระแก้ว แล้วก็บนสะพาน เตรียมงานลอยกระทงมั้ง (เดานะ)
ใครที่เคยมาคงพอนึกภาพออก
ว่าบรรยากาศมันดีแค่ไหน บวกกับอากาศหนาวๆ ช่วงนี้ด้วยแล้ว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตอนนี้สะพานสระแก้วจะกลายเป็นที่ยอดฮิตแค่ไหน
แล้วยังไงล่ะ
พอเดินถึงตีนสะพาน บรรดามนุษย์มนา มาจากไหนกันก็ไม่รู้
สลอนหน้าเสนอตาเต็มไปหมด ตั้งแต่ตีนสะพานฝั่งนี้ยังตีนฝั่งนู้น
แล้วพวกเราจะไปนั่งกันตรงไหนฟะเนี่ย เดินขึ้นสะพานไป มอง มอง
หาที่นั่ง ที่ว่างพอจะหย่อนตูดเล็กๆ นี่ทำไมมันหายากจัง
และแล้วก็เจอ (เหยื่อ) ที่นั่งชั้นบนกลางสะพาน..เจ้า
เอาจริงๆ มันก็ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่หรอกนะ
แต่ด้วยความแก่เก๋า พวกเราสี่ร่างเลยขอไปนั่งเบียดๆ หน่อย
แล้วก็เริ่ม เริ่ม บรรเลง ร้องเพลง แหกปาก
สักพักพอรู้สึกตัวอีกที ก็พบว่า
กลุ่มคนที่เรามาขอเค้านั่ง ขยับเถิบหนีไปเบียดกันอยู่มุมหนึ่งของที่นั่งอันย๊าวยาว
เราก็ อ้าว...ทำไมทำเหมือนรังเกียจกันขนาดนั้นหว่า
รึว่า จะรังเกียจจริง ขนาดที่นั่งมีดีๆ ยังไม่นั่ง
ดันไปกองกระจุกรวมกัน บางคนปีนไปนั่งบนราวสะพานอีกตะหาก
แต่อีกใจนึงก็..เออดีว่ะ ไม่เบียดดี กรูจะได้นั่งเต็มที่ ไม่ต้องเกร็ง กร๊ากกก(เหี้ยแระ)
หลังจากนั้นก็บรรเลงเพลงแบบเมดเล่ย์ ไม่รุ้กี่เพลง ลืมนับ
ร้องจนเสียงแหบ ไม่ได้ร้องอย่างเดียว มีแถมเต้นเพี้ยนๆ ด้วยเป็นพักๆ ไป
สักพักอีกแล้ว (รู้สึกตัวอีกทีแล้ว) หันไปมองรอบๆ
อ้าว..เฮ้ย ไปไหนกันหมดฟะ พอไม่ร้องสะพานเงียบเชียว
อยู่ดีๆ คนบนสะพานก็หายไปหมดเลย ตกใจสิ ทีนี้ รำคาญพวกเราป่าววะ
รู้ตัวอีกที ก็เหลือกันอยู่ สองกลุ่ม มีพวกเรากลางสะพานกับกลุ่มน้องเทคโนฯข้างๆ
เออลืมไป กลุ่มน้องเค้าเอากีตาร์มาด้วยนะ แต่ไม่ยักกะเล่นเลย (สงสัยสู้พลังไม่ไหว)
พอเจอสภาพแบบนี้เริ่มหนาวใจ กลับกันดีก่าพวกเรา เอ้า...ไป
ลุกออกมา น้องๆ ก็ส่งเสียง บ๊ายบายคร้าบ บ๊ายบาย (มันคงจะดีใจที่เห็นเรากลับ )
พอหันไปโบกมือให้ อ้าว...ทำไม ลุกออกมากันหมดเลยล่ะ
สรุปคือเค้าเห็นเรากลับ ก็เลยกลับกันบ้าง สงสัยกลัวพวกเราเมาตกสะพานมั้ง ฮ่าๆ
ถ้าจะเมาก็คง เมาน้ำเปล่าละว้า น้ำคงเข้มน่าดูกินไม่ถึงครึ่งขวด พาเพี้ยนได้ขนาดนี้
แต่ก็รู้สึกดีมากๆ กับวันนั้น
ขอบคุณสะพานสระแก้วที่ยังสวยงามเสมอ
และอบอุ่นทุกครั้งที่ไปเยือน แม้ว่าอากาศจะหนาวก็ตามที
ขอโทษบุคคลที่เกี่ยวข้อง หากเราสร้างความครื้นเครงเกินเหตุไปหน่อย
และสุดท้าย........
ขอบคุณเพื่อนร่วมขบวนการณ์ ทั้งสาม กับพฤติกรรม "อีรุ่ยฉุยแฉก"
รักจัง
อีกนิดนึง........ไม่ได้อัพสเปซซะนาน
ไม่รู้ว่ายังมีใครที่เข้ามาอ่านอยู่บ้างรึป่าว ยังไงก็ขอบคุณสำหรับความใส่ใจนะ
September 22 Long time no seeไม่ได้เข้ามาซะนาน....เพราะว่าเกิดอะไรก็ไม่ทราบ พอจะเข้าก็เด้งออกอยู่ได้
อารมณ์เสียซะพักใหญ่..บวกความน้อยใจโชคชะตา
เลยหันไปเล่น hi5 แทนซะอย่างนั้น
นี่ก็ลองแวะเข้ามาดู...ปรากฎว่าหายป่วย..เข้าได้แล้ว เย่เย่
ช่วงนี้กำลังเผชิญวิกฤตการณ์สอบปลายภาค นรกแตก....
ไม่เคยรู้สึกถุยชีวิตขนาดนี้มาก่อน...แย่ได้อีกนะ แย่ได้อีก
แล้วมีซวยซ้อน ดันลื่นล้มหัวฟาดพื้นอีกแล้ว คราวนี้ทำ สถิติใหม่
เจ็บรวดเดียวสามที่ หลังช่วงเอว หลังช่วงไหล่ ท้ายทอย...
พี่ชายใจดีที่เภสัชบอกว่า...เก่งมากนะเนี่ย โดนแต่จุดสำคัญๆ..
.................ขอบคุณมาก
เหอะ..มีอะไรอีกมั้ยเนี่ย
เข้ามาเรยนะ เข้ามา พร้อม...
August 07 กระหรี่พัฟ หมูสับเห็ดหอม"จบแล้วจะทำงานอะไร"เป็นคำถามที่เจอบ่อยมากเลยช่วงนี้เหมือนมันจะช่วยให้เราจบเร็วขึ้นรึ ซะงั้นปี่4 แล้วนี่นา คนเค้าคงคิดว่าเรามีคำตอบอยู่แล้วก็มีอ่ะนะ "ยังไม่รู้สิยังไม่แน่" "ไม่อยากเป็นแอร์ฯ แต่จะเป็นแอร์ฯ"ตอบเหมือนไม่คิด แต่จริงๆคือว่าคิดแบบนี้ไงยากจังเนอะ เรื่อง "การงาน" เนี่ยทำงานบ้านเป็นงานได้ป่ะนะทำกับข้าวเป็นงานได้มั้ยตอบ เป็นงานได้ แต่ไม่ใช่อาชีพ เพราะไม่ก่อให้เกิดรายได้ความฝันเรื่องอาชีพมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามเวลาและอายุเคยอยากเป็น นักบินอวกาศ นักบินรบขับจรวด นักวิทยาศาสตร์ นักเขียนนักข่าว นักการเมือง ...ฯลฯ อะไรมากมายนักหนาแต่ถ้ามันยังไม่ถึงเวลาก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะได้เป็นอะไร.....แล้วคนๆนึงเนี่ยอยากเป็นอะไรได้บ้างนะกระหรี่พัฟหมูสับเห็ดหอม อยู่ตรงหน้าแท้ๆแต่ก็ยังไม่ได้กิน...
July 18 ฝนเอยทำไมจึงตก(จังเลย)....ช่วงนี้อากาศหม่นหมอง....
ประคองอารมณ์กันให้ดีๆ นะทุกคน
ตอนเด็กๆ ชอบดูการ์ตูนกันมั้ย
แล้วทำไมพอโตขึ้นเราถึงเลิกดูการ์ตูนกันนะ
July 09 เดจาวู-กูเลยวูบปรากฏการณ์ เดจาวู
ช่วงนี้ไม่รู้ชีวิตเป็นอะไร รู้สึกว่าเกิดเหตุการณ์เดจาวูบ่อยมาก เดจาวู คือ เหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเรา แล้วเรารู้สึกว่าไอ้เหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นแล้ว อะไรอย่างเงี้ย ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ยิ่งเดจาวูหนักเข้าไปอีก
เริ่มตั้งแต่กีฬาน้องพี่ของคณะ Concept เปิดเชียร์ของปี 4 เป็นแบบจีนๆ มีฮ่องเต้ นักรบ สาวงามเลื่องชื่อในตำนาน ซึ่งมันเหมือนกับตอนเราเป็น freshy แล้วเปิดเชียร์ แบบตัวละครในนวนิยายชื่อดังของจีน กรู-Costume ของชั้นปีเลยต้องกลับมาตัดผ้าทำชุดแบบเดิมๆ.....อีกแล้ว
ยังไม่พอ.. หลังจากเสร็จงานกีฬาน้องพี่แบบหามรุ่งหามค่ำกัน7 วัน/คืน แล้ว ก็เป็นเทศกาล freshy game แอบกลับบ้านไปเติมรัก นึกว่าจะรอด มาถึงคณะ..โดนให้ไปช่วยน้องทำเสื้อผ้าอีกรอบ.... 5 วัน/คืน แต่หนักกว่า เพราะกลับเช้าทุกวัน เหตุการณ์นี้มันเคยเกิดขึ้นแล้ว เหมือน เหมือนเลย เหมือนตอนกรูอยู่ ปี 1เปี๊ยบ.. แถมตอนเปิดลีดฯ ยังฝนตกด้วย เหมือนตอนปี 1อีกละ "freshy กลางสายฝน"
และสุดท้าย..ที่ช๊อควงการสุดๆ ก็คือ ปวดท้องจนเป็นลมในห้องเรียน.... อีกแล้ว.... พยุงตัวเองจนมาวูบที่หน้าห้องเรียนจนได้ โคตรเก่งเลย เพื่อนหามลงลิฟต์ "เหมือนเดิม" เพื่อนอุ้มขึ้นรถ "เหมือนเดิม" รถมารับตรง "ที่เดิม" โอ...ข้าแต่ "เดจาวู"
ท่าทางชีวิตจะกำลัง Return to the past อดีตที่ผ่านมามันดีรึป่าวหว่า จำไม่ได้แระ ขอให้วันข้างหน้าที่เกี่ยวข้องกับวันวาน จงผ่านพ้นไปด้วยดี ทั่วทุกตัวคน
June 05 หยิกจิกหัวใจเปิดเทอมใหม่ เลยขอปรับเปลี่ยนโฉมตัวเองส่งท้ายความแก่ในรั้วมหาลัย จากที่ผมตรงมาตลอดชีวี คราวนี่เลยอยากลองของ ใกล้เปิดเทอมแล้วต้องทำไรซักอย่าง
กลับไปทำผมที่บ้านเกิดก็ยากเกินแกง ทำแถวมอก็ได้ฟะ คิดมาพักแระว่าจะยืด
คิดจนวันสุดท้าย คืนสุดท้าย วินาทีสุดท้ายที่พี่ช่างถาม สรุปว่า "มาดัดผมค่ะ!!!!!!"
ตายละหว่า ทรงไหนดี ลอนเล็กลอนใหญ่ ยาวสั้น คิดสะระตะ ฮึ่ย..เอาแบบนี้ละวะ
เปิดหนังสือให้พี่เค้าดู เค้าจับไปดูเหลือบมองครึ่งที(ไม่ถึงสองวิ) "โอเคคะ"
ห๊า..จำได้แล้วหรอ ไม่ศึกษาหน่อยหรอ จะประสบผลมั้ยเนี่ยกรู ออกมาแก่ละมึงเอ้ย
นั่งกังวลไปตลอดเวลาสามชั่วโมงกว่าที่ลอนอยู่บนหัว จะออกมาไงวะ ไม่เวิร์คกูยืดเลยได้ม้า
หลังจากพี่ช่างเสร็จสมอารมณ์หมายกะหัวเรา ก็ได้ทรงผมใหม่ไว้ประดับหัวน้อยๆ แต่ไม่มีความมั่นใจเร้ย
และเมื่อทำโพลสำรวจแบบ"ไม่ต้องถามมึงก็ตอบกูเอง" เป็นเวลาสองอาทิตย์พบว่า
เมื่อคนเห็นผมทรงใหม่แล้วจะมีปฏิกิริยา ฉงนปนฉงาย ซึ่งก็จะแบ่งได้ดังนี้
หน่วยเป็นเปอร์เซ็นต์
จากผลสำรวจพอจะสรุปได้ว่า ยังไม่มีผู้ชายคนไหนเห็นดีเห็นงามกับลุคใหม่ของเราเลย แล้ววันรอคอยก็มาถึงนั่งอยู่โรงอาหารวันรับน้อง โต๊ะข้างๆดันกินโจ๊กแล้วใส่พริกไทยมาเผื่อกรูด้วย หือ..ฉุนมากจะจามให้ได้ เลยลืมตัวพูดเสียงดังออกไปว่า "กินโจ๊กเหรอ ใส่พริกไทยเยอะเชียว" น่าน.. เพื่อนที่นั่นด้วยกันรีบบอกว่าเค้าได้ยินนะนั่นเสียงดังเชียว เลยหันไปดู ดันเห็นผู้ชายโต๊ะโจ๊กพริกไทย กำลังหันมามองหน้าเราอยู่ เราก็มองว่าแม่งมองไร มันเสือกสู้ตาไม่ยอมหลบ เราก็อ้าวหน้าคุ้นๆ "เฮ้ย" "ไปทำผมมาใหม่หรอ สวยจัง น่ารักนะเนี่ยเราก็มองอยู่ตั้งนานว่าใครจำไม่ได้" "โหย..นี่เป็นผู้ชายคนแรกที่ชมเลยนะเนี่ย" ดีใจๆ สักพักพอลุกออกมาเพื่อนก็ถามว่าไอ้ที่บอกว่าเป็นผู้ชายคนแรกที่ชมน่ะจริงหรอ เราก็เออดิ เพื่อนก็ทำหน้าฉงน เราก็งง ไรฟะ แล้วมันก็พูดว่า"เป้แน่ใจหรอว่าคนแรก" ไมวะก็...เอ่อ เฮ้ย แม่งมันเป็นเกย์นี่หว่า....โธ่ อุตส่าห์ดีใจว่ามีผู้ชายชมแระ สรุปว่าก็ยังไม่มีอยู่ดี ?!?!? เศร้าว่ะ เฮ้อ...ความสุขนี่มันอยู่กับเราไม่ได้นานเลยจริงๆ อนิจจังวัตสังขารา
|
|
||||||||||
|
|||||||||||
โจ๊ก น้ำเต้าหู้...
|
|
